🇺🇲
My passion and love for American cars came from my father. When I was nine years old, my dad bought a 1978 Chevrolet Caprice Classic. It was his first American car. After that he also bought a Chevrolet Malibu and an Oldsmobile hearse. But most of my memories are tied to the Caprice, even though my dad only owned it for a short while. He definitely didn’t let it go willingly. In my mind, I grew up with that Caprice. I got to sit on my dad’s lap and steer, I sat in the backseat with my grandma, and my dad and I sang my favorite song in that car. But he only had it for three years.
Because my dad had to get rid of the Caprice, he decided to remove anything that reminded him of it — including all the photos. I always hated that, but there was nothing I could do, and I understood why he did it. Until July 6th of this year, at the Saturday Night Cruise, when someone told me I could probably trace the license plate through the RDW. Or maybe even through the police. I could’ve kicked myself for never thinking of that.
On July 10th, I told my dear dad about it, and he said I was crazy. But he didn’t mind. The mission had begun! And it immediately started off rough… we couldn’t log into the RDW website. Dad had to request a new DigiD, which of course took another week. And patience is not my strongest quality. For years, I had assumed that car could never be found again.
I decided to call the general police number, but they weren’t allowed to give me that information — predictable, but still worth a try. My dad still remembered the info for the Malibu and the Oldsmobile, but one had been exported and the other scrapped… unfortunately. My beloved Caprice was still missing. So I went up to my dad’s attic to search for anything — photos, info, old planners. After some digging I found a CD labeled “Chevy Photos”… oh my god!
Practically screaming, I ran downstairs and put the CD into my dad’s laptop. After what felt like an eternity, I could finally open the photos. And yep… they were Chevy photos alright. Of the Malibu.
Darn it. Back to the attic… where I found several USB sticks worth checking. I also found an old camera — one I actually remembered. And inside that camera was still an SD card… could it be? Full of hope, I put the SD card into my dad’s laptop, while he was casually watching TV.
“I FOUND IT!” I screamed with excitement.
There were photos of the Chevrolet Caprice, taken from the balcony of the apartment building we lived in at the time in Zandvoort. And photos from the for-sale listing my dad had responded to. But luck still wasn’t completely on my side: none of the photos showed a readable license plate… I rolled my eyes and had to think of another plan. But I had photos!
Together with my amazing boyfriend Timothy, we looked at the photos again on a bigger screen at his place. And Timothy noticed a phone number in the background of one of the listing photos… something I had completely overlooked. I was going to call that number! The next day, though — it was already past 11 PM.
Before calling the number, I posted the photos I did have on Facebook, in the group “De Amerikaan.” Lots of people reacted and wished me luck. But the third comment was from someone named Albert — and all he posted were photos. And the Caprice in those photos looked very much like my dad’s old one. I decided to message him.
The next day (July 11th) I called the number that appeared in the background of the photo. A man with a thick rural accent picked up. I briefly explained how I got his number and that I was looking for an American car dealer. He immediately knew who I meant, because he had rented part of his warehouse to that dealer for a while — and that dealer now lived next door. He said he would call me back with the number.
When he hung up, I practically jumped through the ceiling. I was on the right track. I was going to find this car — no matter what, whatever it took. I called my dad to tell him about my progress, and he still thought I was insane. He was convinced that car was long gone. But my dad underestimated the power of Facebook.
The man with the rural accent called me back and gave me the dealer’s number. Of course I called immediately.
“Hello, is this Roelof?”
“Yes, speaking.”
“Oh great, I’m looking for a car you sold a long time ago and bought back again three years later, from my dad, and…”
“Oh wait, didn’t you post something on Facebook?”
“Yes, that was me!”
I did not expect that. Roelof immediately knew which car I meant, and he could even partly remember my dad! He offered to help and started digging through old emails. He couldn’t find the current license plate, but he did find the release papers and other documents. I told him about the photo Albert had posted, and he wanted to see it — so I sent it. He confirmed it was definitely the same Caprice. He also told me to keep him updated because this was something special. Which I did, of course.
I messaged Albert again. He didn’t always reply the same day, so patience was my only option. Albert told me that he had owned the car briefly, but a good friend of his was now the owner. I told him I only needed the license plate to confirm whether it was the same car my father had in 2009. The next day, he sent the plate number. I ran a search on Finnik and immediately burst into tears. It was the one.
Overwhelmed with emotion, I thanked Albert and asked if he could connect me with the current owner. He said he’d pass along my number. Again — patience. And the next morning, it happened. (July 12th)
At 9 AM I received a very polite WhatsApp message from Stein. He said he had gotten my number from Albert, that he was the current owner of the Caprice, and that I could ask anything I wanted. Cue more crying. Everything was happening so fast. Within three days I had found the car and its owner. Now we just had to go see it.
After chatting back and forth, Stein said we could come by that same evening. I asked my boyfriend, and that night we got in the car and drove two and a half hours. We pulled into the driveway — and there it was. The Caprice.
Of course, I immediately started crying again. (Long live being a woman.)
Stein had even cleaned it up a bit for us.
Time had taken its toll — the vinyl top had some cracks, the backseat was pretty worn, and the paint wasn’t what it once was. But nothing about the Caprice had actually changed. Everything was just as I remembered. And when I stood next to it and sat inside, even more memories came flooding back. I was speechless and emotional.
There is one truly unique thing about that Caprice: the huge handprint on the trunk lid. I already knew how it got there — the seller had told my dad back then, and my dad told me. My father was the first owner of this Caprice in the Netherlands. The story goes that when the car was being painted, someone fell and caught themselves with their hand on the trunk — after the first layers of blue paint, but before the clear coat. And he never told the painter. So the handprint became permanently sealed into the trunk lid!
When my dad owned the Caprice, the handprint was less visible — only in certain lighting and from a certain angle. But now, with the aging paint, it stood out much more clearly.
At first, I absolutely intended to buy the Caprice. It was a piece of my childhood, and it felt like it belonged with me. I even made Stein an offer. But before Timothy and I even drove back home, I knew the truth. This Caprice was Stein’s first American car — a young guy with genuine love for it. I know that feeling all too well; I still own my first car, my Chevrolet C10.
I didn’t withdraw my offer, but I told him it was his turn to make memories with that car. And thank god, he wants to restore it properly and not do anything crazy with it. No matter what, I’m the first person he’ll think of (whether he likes it or not) if he ever decides to sell it. And I’m incredibly grateful for that.
Oh — and my dad apologized to me. He said it was wonderful to see what I managed to accomplish, and in just three days! He said it showed real determination. I’ll gladly put that one in my pocket.
At the August Saturday Night Cruise, the Caprice was there as well.
What more can I say… it was a wild, emotional adventure in those three days. It just goes to show: when you truly want something, there is always a way.
And if there isn’t a way? Then you make one yourself.
🇳🇱
Mijn passie en liefde voor Amerikaanse wagens heb ik gekregen van mijn vader.
Toen ik 9 jaar oud was kocht mijn vader een Chevrolet Caprice Classic van ’78. Dit was zijn eerste Amerikaan. Daarnaast kocht hij nog een Chevrolet Malibu en een Oldsmobile rouwwagen.
Maar de meeste herinneringen heb ik aan de Caprice. Ondanks dat mijn vader hem helaas maar kort in zijn bezit had. Hij deed hem ook niet vrijwillig weg.
Naar mijn idee ben ik opgegroeid met die Caprice. Ik mocht bij papa op schoot sturen, ik heb met mijn oma achterin gezeten, mijn favoriete nummer zongen papa en ik in die auto. Echter heeft mijn vader hem maar 3 jaartjes gehad.
Omdat mijn vader hem dus weg moest doen, besloot hij alle herinneringen eraan te verwijderen. Waaronder de foto’s. Hier heb ik altijd van gebaald maar er kon niets meer aan veranderd worden en ik begreep het van zijn kant ook wel.
Tot ik op de Saturday Night Cruise van 6 juli dit jaar te horen kreeg dat ik waarschijnlijk via het RDW wel de kentekenplaat kon vinden. Of misschien via de politie…
Ik kon mezelf wel voor m’n kop slaan dat ik daar nog niet aan had gedacht.
Op 10 juli vertelde ik dit aan mijn lieve vadertje, die verklaarde me voor gek. Maar hij vond het allemaal prima. De missie was begonnen!
En ging meteen moeizaam… want we konden niet inloggen op de RDW website, papa moest eerst een nieuwe DigiD aanvragen, waar natuurlijk weer een week overheen ging. Daar had ik nou net geen geduld voor. Ik dacht immers jaren dat die auto niet meer te vinden zou zijn.
Ik besloot het algemene nummer van de politie te bellen, maar die mochten die informatie niet verstrekken, voorspelbaar maar het was een poging waard.
Van de Malibu en de Oldsmobile wist mijn vader wel nog de gegevens, maar de een was geëxporteerd en de ander gesloopt… helaas. Mijn geliefde Caprice bleef vermist.
Ik besloot bij papa de zolder op te gaan, zoeken naar iets van foto’s of informatie in oude agenda’s. En na wat graafwerk vond ik een CD waar op stond ‘Chevy Foto’s’ … oh mijn god!
Bijna schreeuwend rende ik naar beneden en deed de CD in mijn vader zijn laptop. Na een korte eeuwigheid kon ik de foto’s bekijken. Het waren inderdaad foto’s van een Chevy… de Malibu. Verdorie.
Weer de zolder op… waar ik meerdere USB sticks vond die het bekijken waard waren. Ook vond ik een oude camera, deze kon ik mij nog wel herinneren zelfs. En in deze camera zat nog een SD kaartje… zou het?
Vol goede moed deed ik de SD kaart in mijn vader zijn laptop, die ondertussen rustig tv aan kijken was.
‘IK HEB HEM!’ schreeuwde ik enthousiast!
Foto’s van de Chevrolet Caprice, gemaakt vanaf de galerij van de flat waar we toentertijd woonde in Zandvoort. En foto’s van de te-koop-advertentie waar mijn vader op had gereageerd.
Maar het zat niet helemaal mee, want op geen van die foto’s was een (leesbare) kentekenplaat te zien… ik rolde met mijn ogen en moest met een ander idee komen. Maar ik had foto’s!
Samen met mijn fantastische vriend Timothy gingen wij die foto’s nog een keer bekijken bij hem thuis, op een groter scherm. En het viel Timothy op dat er een nummer op de achtergrond stond van een van de foto’s die in de advertentie waren gebruikt…
Dat had ik even over het hoofd gezien. Dat nummer ging ik bellen! De volgende dag… want het was inmiddels al 11uur ’s avonds…
Nog voordat ik dat nummer ging bellen besloot ik de foto’s die ik wél had op Facebook te plaatsen in de groep : De Amerikaan. Veel mensen reageerde en wensten vooral succes toe. Maar de derde reactie was van Albert, en Albert had alleen gereageerd met foto’s. En de Caprice die op die foto’s stond leek toch wel verdomd veel op die oude van mijn vader. Ik besloot hem een bericht te sturen.
En de volgende dag (11 juli) belde ik naar het nummer wat op de achtergrond van een van de foto’s stond.
Een man met een boers accent kreeg ik aan de lijn. Ik probeerde kort uit te leggen hoe ik aan dit nummer was gekomen en dat ik op zoek was naar een Amerikaanse auto dealer.
De beste man wist meteen over wie ik het had, want hij had een deel van zijn loods een tijd verhuurd aan die dealer, en die was nu zijn buurman. Hij ging mij even terugbellen om het nummer door te geven.
Hij hing op en ik sprong een gat in de lucht. Ik ben op de goede weg, ik ga deze auto vinden, hoe dan ook, kostte wat het kost.
Ik belde mijn vader op om te vertellen over de progressie die ik al had gemaakt en hij verklaarde mij nog steeds voor gek, echt in de veronderstelling dat die wagen niet meer te vinden was. Maar mijn vader kende de kracht van Facebook nog niet.
Ik werd terug gebeld door de man met een boers accent en kreeg het nummer van de auto dealer. Die ik natuurlijk meteen opbelde.
“Hallo spreek ik met Roelof?’’
‘’Ja daar spreek je mee.’’
‘’Oh dat is fijn, ik ben op zoek naar een wagen die jij lang geleden hebt verkocht en 3 jaar later weer terug kocht, van mijn vader en…’’
‘’Oh wacht even, had jij ook niet een Facebook-bericht geplaatst?’’
‘’Ja dat ben ik!’’
Dat had ik niet aan zien komen, Roelof wist bijna meteen welke auto ik bedoelde en hij kon zich zelfs nog mijn vader deels herinneren!
Roelof besloot mee te helpen en ging graven in oude mails.
Hij kon alleen niet de huidige kentekenplaat vinden, wel de vrijwaring en andere dingen.
Ik vertelde hem over de foto van Albert, die foto wilde hij even zien, dus die stuurde ik meteen door en hij bevestigde dat dat inderdaad die Caprice wel moest zijn. Ook wilde hij dat ik hem op de hoogte hield, want dit was toch wel speciaal. Dit heb ik natuurlijk ook gedaan.
Weer besloot ik Albert te berichten, deze beste meneer reageerde niet altijd dezelfde dag, dus had ik geen andere optie dan geduldig zijn.
Albert vertelde dat hij de wagen even had gehad maar dat een goede kennis van hem nu de eigenaar was van die Caprice.
Ik gaf aan dat ik alleen de kenteken plaat nodig had om te kunnen achterhalen of dit dezelfde wagen is als die van mijn vader in 2009.
De volgende dag stuurde hij de kentekenplaat.
Op Finnik deed ik een kentekencheck en begon spontaan te huilen. Dit is hem.
Overspoeld met emoties bedankte ik Albert en vroeg ik of hij mij in contact kon brengen met de huidige eigenaar. Hij zei dat hij mijn nummer door ging sturen.
Wederom, geduld…
En de volgende ochtend was het zo ver. (12 juli)
Om 9 uur ’s ochtends kreeg ik een heel beleefd WhatsAppje van Stein.
Dat hij mijn nummer had doorgekregen van Albert, dat hij de huidige eigenaar is van de Caprice en of ik meer wilde weten en als ik vragen had dat ik die kon stellen.
Wederom, huilen.
Wat ging dit met een sneltreinvaart zeg. Binnen 3 dagen had ik de auto En de eigenaar gevonden. Nu nog naar de auto toe!
Na wat over en weer praten zei Stein dat hij diezelfde avond wel kon. Ik vroeg het aan mijn vriend en we stapten dezelfde avond nog de auto in.
2 en een half uur rijden verder.
We reden het erf op en daar stond hij. De Caprice.
Natuurlijk begon ik meteen weer te huilen. (Lang leve vrouw zijn)
Stein had hem zelfs nog even gepoetst.
De tijd had natuurlijk wel wat met de wagen gedaan zoals het vinyl dak, die had wel wat barsten, de achterbank was wel aardig gehavend en de lak was er ook niet mooier op geworden.
Maar er was Niets veranderd aan de Caprice. Alles was nog precies zoals in mijn herinneringen. En toen ik ernaast stond en er in zat kwamen er zelfs nog meer herinneringen naar boven.
Sprakeloos en emotioneel, dat was ik vooral.
Er is vooral 1 uniek iets aan de Caprice. En dat is de enorme handafdruk op de kofferbak-klep. Hoe die daar kwam wist ik wel, dat had de verkoper toen aan mijn vader verteld en die natuurlijk weer aan mij.
Want mijn vader was de eerste eigenaar van deze Caprice in Nederland.
Het verhaal is dat toen de Caprice gespoten werd, er iemand viel en zichzelf opving op de kofferbak, na de eerste blauwe laklagen en vlak voor de blanke lak laag, dit had de beste man alleen niet tegen de spuiter gezegd. Dus de handafdruk is vereeuwigd in de kofferbak-klep!
Toen mijn vader eigenaar was van de Caprice was de handafdruk minder te zien, alleen in bepaald licht en vanuit een bepaalde ooghoek. Maar nu was de handafdruk duidelijk te zien door de lak die minder is geworden door de jaren heen.
In eerste instantie was het zeker mijn intentie om de Caprice te kopen. Dit was een stukje van mijn jeugd en ik vond dat deze wagen bij mij hoorde. Ik deed Stein ook een bod.
Maar nog voordat Timothy en ik weer terug reden was ik al tot inkeer gekomen. Deze Caprice was de eerste Amerikaan van Stein, een jonge gozer met liefde voor die wagen, ik ken het gevoel maar al te goed, mijn eerste auto heb ik ook nog steeds, mijn Chevrolet C10.
Mijn bod heb ik niet ingetrokken maar ik heb wel gezegd dat het zijn beurt is om mooie herinneringen te maken met die wagen. En godzijdank wilt hij hem ook in eren herstellen en er geen gekke dingen mee doen.
Hoe dan ook ben ik de eerste aan wie hij denkt (vrijwillig of niet) mocht hij hem een keer de deur uit doen. En daar ben ik al onwijs dankbaar voor.
Oh en mijn vader heeft zijn excuus aan mij aangeboden. Hij vond het erg mooi om te zien dat ik dit toch maar even had gedaan. En dat binnen 3 dagen! Dat liet toch wel doorzettingsvermogen zien. Die kon ik ook weer even in mijn zak steken!
Op de Saturday Night Cruise van augustus was De Caprice ook aanwezig.
Ja wat kan ik er nog meer over zeggen… het was een heel avontuur vol emoties in die 3 dagen. Wat wel laat zien dat wanneer je iets echt graag wilt, er een weg is.
En is er echt geen weg? Dan maak je die zelf.