We bought a house! Huis gekocht!

🇺🇲
Where do I even begin…
Since early July, we’ve bought our own home—a fair bit away from the busy cities. We got the keys and moved in the very next day! With help from my sister and her husband 💪

It still feels pretty surreal, even now, as I’m sitting at our dining table… in our dining room… which I’ve already fully painted 🎨

Panter is happily wandering around—he’s pretty much done exploring the place by now. He absolutely loves it here and sometimes runs from one end of the house to the other at full speed 😺💨

We honestly never thought we’d be able to buy a free-standing house, with a bit of land… and we’re both only 26. We’ve been incredibly lucky, but we also worked really hard for this.
And no, it’s not finished—there’s still a lot to do—but it’s definitely livable already.

It’s so peaceful and quiet here 🌿And… American cars drive by every single day! Apparently, that’s totally normal in this area 😄 We didn’t see that one coming!

Sometimes I think back to when I was 19 and moved in with someone for the first time…We lasted about 2 and half a year. Eventually, we started arguing, after 5 months or so… and it got so bad I literally threw keys through the window, and once even smashed my knee through a pane of glass—which landed me with a few stitches… 🙃
Thankfully, I had a moment of clarity and left. My sister took me in temporarily in Bloemendaal.
But officially, on paper, I was registered as homeless because I couldn’t go back to my dad’s place due to his welfare situation. It was such a mess…And it didn’t stop there. I had to keep applying for new temporary addresses.
At one point, I had to move back in with my dad for a few months, which led to more tension because I was already used to doing things my own way. But hey—his house, his rules.
Then about 2.5 years later, I got a call from the municipality or the tax office—I can’t even remember which one. They told me:“If you don’t register at the address you’re staying at now, you’ll be deregistered as a Dutch citizen.”Cue panic mode 😰

I had also just lost my job, and no employer wanted to hire someone without a registered home address… It felt like everything was falling apart.
And honestly, the municipality was not helpful—more like -4 helpful 😅
But eventually, things worked out. I was able to move back to Bloemendaal and register as a cohabitant. I found a great job again and everything was going well.
Unfortunately, that didn’t last forever. The housing association decided to evict me—which, legally, they weren’t even allowed to do.

Luckily, my boyfriend and his parents took me in.It was quite the adjustment, but I had a roof over my head, loving in-laws, and it was kind of a test for my boyfriend and me—we’d only been together for about a year and a half at that point ❤️

We definitely would’ve preferred a different path, but life doesn’t always go the way you want. It’s that simple. After about a month, we started actively looking for a place of our own.
At first, we looked at rentals. We made it to #2 on the list for a cute apartment in Haarlem, and later we were even #1 for a family home in Heemstede. But we didn’t like the location, so we declined. That’s when we started getting curious about buying. So we booked an appointment with a mortgage advisor in the village we were living in.
Well… it was a Friday afternoon and we were probably his last appointment of the day. The guy clearly wasn’t feeling it. He came across as super unmotivated, calculated what we could borrow, told us, and then just said “good luck!” And then we were outside again. 😐

I wasn’t satisfied with that. So we booked another appointment, this time in a different village.That was such a good call 🙌 The receptionist was lovely, the vibe was great, and the branch owner was the one who helped us. He took the time to go through everything with us, explained all our options, and thanks to him, we were able to buy our home 🏡
We only did five viewings in total—including the one for the house we now live in.There was another house not far from here that I totally fell in love with. It was more move-in ready. That was our first offer—I even wrote a heartfelt letter to go with it.I was so nervous I literally made myself sick…And then we didn’t get it. We were outbid. I cried, I won’t lie 😢

I had really hoped for a bit of beginner’s luck. Everyone was super sweet and supportive though. A lot of people said, “It just wasn’t meant to be—something better will come.”Which is the last thing you want to hear at that moment… but they were all right.
Less than a month later, we saw this house online. It had already been up for a while. We went to see it—just the two of us first—and then again with my father-in-law, who’s a building inspector. We made an offer, did a little negotiating, and… we got it! 🎉

The current owner at the time invited us over. She is a single woman with a whole bunch of dogs and cats 🐶🐱 Super sweet and cozy person—she even made soup for us! We exchanged numbers, and she even let us start bringing stuff over early…It all went so smoothly, it still feels unreal.

Maybe you can sense it in the way I’m writing, but it all still feels a bit surreal.We’re SO grateful and happy. We’re really excited to just be here, to relax, to enjoy, to build our little life together 🩷

Thanks for reading 🌸

🇳🇱
Ja waar zal ik beginnen… Sinds begin juli hebben we een eigen huis gekocht, een redelijk stuk weg bij de randstad.
We kregen de sleutel en de volgende dag zijn we gelijk gaan verhuizen! Met behulp van mijn zus en haar man 🩷

Het voelt nog steeds behoorlijk onwerkelijk 😝 ondanks dat ik nu aan onze eettafel zit… in onze eetkamer… die ik al helemaal heb geschilderd.
Panter loopt vrolijk rond en is eigenlijk al klaar met het verkennen van het huis, hij vind het onwijs leuk en groot en rent soms met snelheid van de ene kant naar de andere kant van het huis!

We hadden niet verwacht dat we een vrijstaand huis konden kopen, met een stukje grond… we zijn allebei 26… we hebben echt geluk gehad maar ook zeker ons best gedaan voor dit huis. En nee het is niet af, er is nog genoeg te doen maar het is wel allang bewoonbaar.

Het is zo fijn hier en zo rustig. EN er rijden elke dag Amerikaanse auto’s voorbij, want die schijnen hier veel normaler te zijn! Dat hadden we ook echt niet verwacht!

Soms denk ik aan mezelf toen ik 19 was en voor het eerst ging samenwonen… van de anderhalfjaar ging het maar een halfjaar goed en toen kregen we ruzies en gooide ook echt sleutels door de ramen heen en ik ging met mijn knie door een ruit heen wat me een paar hechtingen opleverde… gelukkig zag ik wel ineens het licht en ging ik weg. Toen kon mijn zus me opvangen in Bloemendaal, tijdelijk… dus zwart op wit werd ik geregistreerd als dakloos want ik kon niet teru naar mijn vader in verband met zijn uitkering… Het was Zo Veel gezeik… en dat was nog niet eens het einde…

Vervolgens moest ik elke keer een nieuw briefadres aanvragen. En ik moest toch voor een paar maanden terug naar mijn vader, wat ook zorgde voor wat discussies want ik was al snel gewend aan alles zelf doen en op mijn manier… maar ja, zijn huis, zijn regels.
Vervolgens werd ik na 2.5 jaar ongeveer opgebeld door de gemeente of door de belastingdienst ofzoiets en die zeiden ‘als je je nu niet inschrijft op het adres waar je verblijft dan wordt je uitgeschreven als Nederlander.’ … dus ik raakte in paniek, want ik was ook nog eens mijn baan kwijt geraakt en bedrijven wilde niet iemand aannemen die geen thuis adres had en zo belandde ik behoorlijk van de regen in de drup… En vanuit de gemeente werd ik -4 geholpen zegmaar.

Maar, het kwam goed, ik kon weer naar Bloemendaal en mij daar inschrijven als inwonend. Ik had weer een leuke baan en alles ging goed.
Helaas mocht dat niet eeuwig duren en besloot de woningbouw vereniging mij op straat te zetten, wat ze juridisch gezien helemaal niet mochten overigens.

Gelukkig kon ik intrekken bij mijn vriend en zijn ouders. Ook een hele omschakeling maar ; ik had een dak boven mijn hoofd, liefdevolle schoonouders en het was meteen een soortvan test voor mij en mijn vriend, we waren toen immers pas anderhalf jaar samen ongeveer…
We hadden het liever allemaal anders gezien maarja, het gaat niet altijd hoe je wilot dat het gaat, zo simpel is dat…

Na een maand begonnen we wat actiever te zoeken naar een eigen huis, in eerste instantie zaten we te kijken naar huur en we kwamen op nummer 2 terecht voor een leuk appartement in Haarlem en later stonden we zelfs nummer 1 in Heemstede voor een eengezinswoning, maar de locatie vonden we niks dus die wezen we af.
En toen begonnen we toch nieuwsgierig te worden naar een koophuis, dus we planden een gesprek in bij de Hypotheker in het dorp waar we woonden.

Nou… het was een vrijdagmiddag en we waren waarschijnlijk de laatste van de dag… de beste man had er niet zoveel zin in. Hij kwam ongemotiveerd over, rekende uit wat we konden lenen voor een huis kopen, vertelde dat en zei ‘succes!’ … en toen stonden we alweer buiten.
Daar nam ik geen genoegen mee. Dus we gingen naar een Hypotheker in een ander dorp. Dat was een goede keuze, onwijs leuke receptioniste, gezellige sfeer en de eigenaar van dat filiaal was ook diegene die ons hielp met rekenen en dankzij hem hebben we ook ons huis gekocht en zijn we goed geinformeerd!

We hebben qua koopwoningen maar 5 bezichtigingen gehad, inclusief het huis waar we nu dus wonen 🏡
We hadden een huis gezien, niet ver hier vandaan, en daar was ik ook gek op. Dat was meer instap-klaar. Dat was ons eerste bod en ik had mijn best gedaan op een stuk tekst. En ik was zo nerveus dat ik er letterlijk een beetje ziek van was geworden…

En toen kregen we hem niet… we waren overboden. En ik heb wel even gehuild. Ik hoopte gewoon zo dat we een beetje beginners-geluk hadden. En iedereen reageerde heel lief en begripvol en ik hoorde veel ‘het had zo moeten zijn, er komt wat beters.’ maar dat wil je dan eigenlijk niet horen…

Iedereen had wel gelijk.

Nog geen maand later zagen we ons huisje online staan, al een redelijke tijd, we gingen eerst mijn zijn 2e kijken, toen met mijn schoonvader erbij die bouwkundig inspecteur is. Toen brachten we een bod uit, onderhandelden nog een beetje en toen hadden we het!

Vervolgens werden we uitgenodigd door de toen-huidige bewoonster, een alleenstaande vrouw met een zooitje honden en katten. Mega gezellig en lief mens dat ook soep had gemaakt voor ons! 🥣
We wisselden nummers uit en mochten zelfs al spullen neerzetten… onwerkelijk hoe soepel het allemaal verliep.

Misschien merk je het ook aan mijn schrijven maar het is nogsteeds een beetje gek allemaal. We zijn zo dankbaar en blij. We hebben er zoveel zin in om hier gewoon te zijn, te relaxen en bezig te zijn.

Bedankt voor het lezen 🩷