Opnieuw kijken 🎬 Rewatching

🇺🇲
Why Do We Keep Rewatching Our Favorite Shows?

The past few weeks, I’ve found myself back on the couch with some very familiar company: the ghosts from Ghosts. I’ve already seen the show once, but every time I press play on that first episode, it feels like slipping into a warm bath. (Plus, with new episodes coming soon, it’s the perfect way to get back into it 😁).

The same thing happened with Jane the Virgin and Good Girls—shows I’ve rewatched more times than I’d probably like to admit. But why do we do this? Why do we choose to watch something we already know, instead of diving into something brand new?

Comfort in Predictability!

One of the biggest reasons is that our brains love predictability. New information takes effort: you have to remember names, follow relationships, and keep track of plot twists. With a show you already know, all of that work disappears. You don’t need to pay close attention, and that alone is incredibly relaxing.

It’s kind of like eating your favorite meal: you know exactly what you’re going to get, and you know it’s going to be good. When I put on Ghosts, I already know which joke is coming—and that makes it even better. The rhythm, the familiarity, and the predictability trigger endorphins in the brain, those little chemicals that make you feel good. You could say rewatching is like a happy pill, without any side effects.

And honestly, I also love when I notice little new details I somehow missed before—it feels like a hidden bonus.

Nostalgia and Connection.

Rewatching a show often brings back memories of the time in your life when you first discovered it. When I first started Jane the Virgin, I was in the middle of a really busy, stressful period, and that show became my daily escape. Every rewatch takes me right back to that comforting feeling.

Your brain doesn’t just store the show itself—it also stores the emotional context you experienced at the time. I also watched that one with my boyfriend, which makes it extra special ☺️.

Psychologists call this “associative memory”: your brain links images, sounds, and emotions together. That’s why a certain scene or theme song can instantly bring a wave of safety and comfort.

The Dopamine Hit of Recognition.

It might sound strange, but even when you know a plot twist is coming, your brain still reacts as if it’s receiving a little reward. That’s thanks to dopamine, the chemical linked to pleasure and motivation. Our brains love when expectations are met.

So when Good Girls hits you with that one plot twist you already saw coming—but it still feels thrilling—your brain is literally rewarding you for recognizing it.

Less Stress, More Relaxation.

There’s another big benefit: rewatching lowers stress. Studies show that familiar stories have a calming effect because they put your brain into a sort of “energy-saving mode.” You don’t have to stay hyper-alert, like you do when watching something completely new with unfamiliar characters.

This explains why so many people put on their favorite shows right before bed or after a long day. For me, it works the same way. After work, I rarely have the energy to commit to something brand new. With Ghosts, I know I’ll laugh and unwind—no pressure, no disappointment.

A Sense of Control in a Chaotic World.

Maybe the most important reason of all: rewatching gives us a sense of control. In real life, we never truly know what’s coming. But in a series we’ve already watched, we do. We know who stays, who leaves, and how it all ends. That certainty can feel incredibly grounding in uncertain times.

It’s like your brain gets the message: here, you don’t have to worry.

Conclusion;

Whether it’s nostalgia, relaxation, or that dopamine hit of recognition, there’s so much happening in our brains behind the simple act of pressing “play” again. For me, rewatching Ghosts, Jane the Virgin, or Good Girls feels like a comforting ritual—a kind of mental blanket I can wrap around myself.

So no, rewatching isn’t laziness or lack of inspiration. It’s self-care.

And maybe that’s the most beautiful thing about our favorite shows: they don’t just tell us stories—they become safe places our brains can happily return to again and again.

Thanks for reading 🩷
What’s your favorite show?

🇳🇱
Waarom we onze favoriete series steeds opnieuw kijken?

De afgelopen weken zit ik weer op de bank met een vertrouwd gezelschap: de spoken uit Ghosts. Ik heb de serie al een keer gezien, maar toch voelt het alsof ik in een warm bad stap zodra ik de eerste aflevering opnieuw aanklik. (Bovendien komen er binnenkort nieuwe afleveringen dus dan zit ik er meteen weer in 😁)
Hetzelfde gebeurde eerder met Jane the Virgin en Good Girls – series die ik vaker heb gekeken dan ik misschien zou willen toegeven. Maar waarom doen we dit eigenlijk? Waarom kijken we liever iets opnieuw dat we al kennen, in plaats van iets nieuws te ontdekken?

Comfort in voorspelbaarheid.

Een van de grootste redenen is dat ons brein dol is op voorspelbaarheid. Nieuwe informatie vraagt inspanning: je moet namen onthouden, relaties snappen en plots volgen. Bij een serie die je al kent, valt dat allemaal weg. Je hoeft niet meer scherp te letten, en dat geeft een gevoel van rust. Het is een beetje te vergelijken met een favoriete maaltijd: je weet precies wat je krijgt en dat het je goed zal smaken.

Wanneer ik Ghosts aanzet, weet ik al welke grap eraan komt. Dat maakt het juist zo fijn. Het voorspelbare ritme en de herkenning zorgen ervoor dat mijn brein endorfines aanmaakt – stofjes die je een goed gevoel geven. Je zou kunnen zeggen dat herbekijken een kleine gelukspil is, zonder bijwerkingen.
Maar soms heb ik ook dat ik weer nieuwe details zie en dat vind ik ook erg leuk!

Nostalgie en verbondenheid.

Daarnaast roept het opnieuw kijken van een serie vaak herinneringen op aan de periode waarin je de serie voor het eerst keek. Toen ik Jane the Virgin voor het eerst ontdekte, zat ik midden in een drukke periode en werd de serie mijn dagelijkse uitlaatklep. Elke herhaling brengt me een beetje terug naar dat gevoel. Je brein koppelt de serie niet alleen aan de inhoud, maar ook aan de emotionele context waarin je het eerder hebt beleefd.
Deze serie heb ik ook samen gekeken met m’n vriend en dat zijn zeker leuke herinneringen ☺️

Dit noemen psychologen “associatief geheugen”: je hersenen linken beelden, geluiden en emoties aan elkaar. Daarom kan een bepaalde scène of tune je direct een gevoel van veiligheid en vertrouwdheid geven.

Het ‘dopamine-shot’ van herkenning.

Het klinkt misschien vreemd, maar zelfs al weet je dat een plotwending eraan komt, toch reageert je brein alsof het een kleine beloning ontvangt. Dat komt door dopamine, het stofje dat vrijkomt bij beloningen en plezier. Je hersenen vinden het heerlijk als verwachtingen kloppen. Dus wanneer Good Girls precies die ene plottwist brengt die je al kende, maar toch weer spannend voelt, word je brein beloond voor de herkenning.

Minder stress, meer ontspanning.

Er is nog een ander effect: het herbekijken van series verlaagt stress. Onderzoek laat zien dat bekende verhalen een kalmerend effect hebben, omdat ze je hersenen in een soort “spaarstand” zetten. Je hoeft niet constant alert te zijn, zoals bij een nieuwe serie vol onbekende karakters. Dit verklaart waarom veel mensen hun favoriete shows juist aanzetten voordat ze gaan slapen, of na een drukke dag.

Bij mij werkt het precies zo. Na een lange werkdag heb ik vaak geen zin om iets compleet nieuws te starten. Met Ghosts weet ik zeker dat ik ga lachen en ontspannen.

Een stukje controle in een chaotische wereld.

Misschien is dit nog wel de belangrijkste reden: herbekijken geeft een gevoel van controle. In het echte leven weet je nooit precies wat er gaat gebeuren, maar in je serie wél. Je weet hoe het afloopt, welke personages blijven en welke verdwijnen. Dat gevoel van zekerheid kan in onrustige tijden ontzettend waardevol zijn.
Het geeft je brein een signaal: hier hoef je je geen zorgen te maken.

Conclusie;

Of het nu gaat om nostalgie, ontspanning of een dopamine-shot van herkenning, er zit dus heel wat in ons brein verborgen achter het simpele feit dat we een serie opnieuw aanklikken. Voor mij persoonlijk voelt het als een vertrouwde routine, een soort mentale deken waarin ik mezelf kan wikkelen. Het herbekijken van Ghosts, Jane the Virgin of Good Girls is dus meer dan luiheid of gebrek aan inspiratie – het is een vorm van zelfzorg.

En misschien is dat wel het mooiste aan onze favoriete series: dat ze niet alleen verhalen vertellen, maar ook een veilige plek worden waar ons brein telkens weer naar terug wil keren.

Bedankt voor het lezen 🩷
Wat is jouw favoriete show?