Wat een rauwe en ontroerende documentaire!
De reden dat ik eigenlijk ben gaan kijken, was vanwege alle haat die Marijn ervoor kreeg. Ik dacht: wat kan er nou zo erg zijn dat mensen zulke nare dingen gaan zeggen? En dat begrijp ik dat nog steeds niet. Sterker nog: ik ben er oprecht boos over.
Maar eerst even waar de documentaire over gaat. Heel kort samengevat: boulimia. (Boulimia is een eetstoornis waarbij iemand regelmatig eetbuien heeft. In korte tijd wordt een grote hoeveelheid voedsel gegeten, vaak met het gevoel de controle kwijt te zijn. Daarna probeert iemand meestal te voorkomen dat hij of zij aankomt, bijvoorbeeld door over te geven, extreem te sporten, te vasten of laxeermiddelen te gebruiken.)
In de documentaire vertelt Marijn hoe zij hier negen jaar lang in het geheim mee heeft geworsteld. Op een heel persoonlijke en kwetsbare manier laat ze zien hoe deze eetstoornis haar leven heeft beïnvloed.
Je ziet onder andere hoe ze het voor het eerst aan haar moeder vertelt, hoe haar vriend Dave hiermee omgaat en krijgen een korte inkijk in een opvanghuis. De documentaire eindigt met de hoop dat haar verhaal iets kan betekenen voor anderen die met soortgelijke problemen worstelen.
Wat mij vooral raakte, was haar oprechtheid. Je ziet en voelt gewoon dat dit geen aandachtstrekkerij is, maar een eerlijk verhaal dat ze deelt om anderen te helpen. Ik zag dit tenminste…
Want die reacties…
“Dit boeit dus helemaal niemand. Iedereen heeft struggles, jij kunt er alleen geld mee verdienen.” Meer dan honderd likes.
Of: “Weer effe aanhoren hoe zwaar deze influencer het heeft.” Meer dan tweehonderd likes. Echt, wat?!
Dan vraag ik me af:
1. Hebben deze mensen überhaupt de moeite genomen om de documentaire te kijken?
2. Zouden ze dit ook in haar gezicht durven zeggen? (Waar Dave bij staat.)
3. Wat hopen ze hiermee te bereiken?
Ik snap dat wanneer je een groot platform en veel bereik hebt, er ook kritiek en haat bij komen kijken. Maar waarom? Waar komt die behoefte vandaan?
Misschien zijn sommige mensen jaloers. Misschien zitten ze zelf niet lekker in hun vel en reageren ze dat af op anderen. Misschien voelen ze zich verheven boven de rest. Ik weet het niet.
Aan de ene kant zou ik best eens met zo iemand in gesprek willen gaan om te begrijpen wat erachter zit. Aan de andere kant denk ik dat dat waarschijnlijk vooral tijdverspilling zou zijn.
Maar goed, ik wil die negatieve reacties eigenlijk niet te veel aandacht geven. Dat kost alleen maar energie, en eerlijk gezegd verdienen ze die aandacht ook niet.
De documentaire zelf zit namelijk gewoon heel goed in elkaar. Je kunt zien dat er een vakkundig team achter heeft gezeten, dus daar ook zeker complimenten voor!
Ik vond Marijn al een toffe meid, maar mijn respect voor haar is door deze documentaire echt verdubbeld. 🩷
Bedankt voor het lezen 🩷
En lees in deze post meer over Online haat.
