🇺🇲
Hey there, a little Lana Life Update 🩷
As the title says… feeling a bit overwhelmed. By all kinds of things. On the one hand, I feel really young (26), but at the same time kind of old… it’s super contradictory and honestly just frustrating. I want to be gentle with myself, but I also feel like I have to be strict with myself.
From the outside, it might look like I’ve got it all together, but inside it feels more like chaos. Of course, life can’t always run smoothly—it’s like the ocean with its tides. Things go well, then not so well, then better again. But right now it feels like I’m stuck in a tiny boat during a storm… and the worst part is, I’m scared of water.
So I do some breathing exercises, and it feels like I’m holding the bottle with the storm in it, with a little boat inside, with me in it.
I stare into the fire while time slowly ticks by. Sometimes time flies, and sometimes it drags like slow motion.
The rain taps on the roof—the roof that still needs to be fixed… and that gives me a bit of stress. But that’s just part of it. There’s always a solution. I just have to be patient. Patience is something I keep being tested on lately.
I just want peace. But I also want so much, and as fast as possible. Even though I know it doesn’t work that way. Silly, really—so stubborn…
The fire keeps softly crackling and burning. It does its own thing, completely absorbed, without distractions. I feel a little jealous, but also comforted. Everything is okay. Sometimes things go one way, sometimes the other—but in the end, it all falls into place.
Thanks for reading 🩷
🇳🇱
Hallootjes,
Een Lana Life Update 🩷 Zoals de titel al zegt, een beetje overweldigd. Door vanalles…
Aan de ene kant voel ik me heel jong (26) en aan de andere kant ook weer oud… het is mega tegenstrijdig en vooral vervelend. Ik wil lief zijn voor mezelf maar ik moet ook streng zijn voor mezelf…
Aan de ene kant voelt het alsof ik alles op een rijtje heb (voor de buitenwereld) en aan de andere kant voelt het als chaos (m’n binnenwereld). Natuurlijk kan het niet constant goed gaan en is het leven als een soort zee met eb en vloed, het gaat goed, dan wat minder, dan weer wat beter… maar het voelt alsof ik op een bootje zit en het stormt… en dat terwijl ik watervrees heb.
En dan doe ik even wat ademhalingsoefeningen en dan voelt het alsof ik de fles vast heb, waar de storm in zit, waar een bootje in zit, met mij.
Ik staar in het vuur en de tijd tikt langzaam voorbij. Soms gaat de tijd zo hard en soms lijkt het wel slow motion.
De regen tikt op het dak, het dak wat nog moet gebeuren… ik krijg er lichte stress van. Het hoort erbij. Er is een oplossing… ik moet gewoon geduldig zijn.
Geduld, daar word ik veel op getest de laatste tijd. Ik wil gewoon rust. Maar ik wil zo veel, en zo snel mogelijk.
Terwijl ik weet dat het niet zo werkt. Stom eigenlijk, zo eigenwijs…
Het vuur blijft zachtjes tikken en vlammen. Het doet z’n eigen ding en gaat er compleet in op, zonder afleidingen… ik voel een lichte jaloezie. Maar ook een geruststelling, alles is okay. Soms gaat het rechtsom, soms linksom, alles valt vanzelf op z’n plek.
Bedankt voor het lezen 🩷