🇺🇲
Sometimes I struggle with people… quite often, actually. I don’t really understand them (very well).
By that I don’t mean that I do everything right, but… I do dare to say that I’m a good person.
I break up fights between people on the street and give elderly people a ride during a storm. I feel like there aren’t many people like me—people who just do the right thing, who are willing to take risks to help others.
Those fighting guys I pulled apart, for example—one or both of them could have turned on me.
Or that elderly couple could have been murderers… but honestly, everything in life carries some kind of risk.
What I truly cannot understand is how people would rather film a situation than step in. That’s just absolutely absurd to me.
I’ve always had a lot of questions when it comes to friendships too. But it’s not like you sit down beforehand and make a list with someone that defines what friendship means. Although lately I’ve been thinking that might actually be helpful.
Then at least you’d know what to expect—and what not to expect.
Not long ago I used to say that I’m either friends with someone or I’m not, and that I don’t really have friendships at different “levels.” But I have to take that back.
Some friends I won’t talk to for a very long time, and then suddenly we reconnect. I know those friends would be there for me in hard times, but those same friends won’t send a birthday card or anything like that.
At the end of 2024, my partner and I met a really kind guy. We became very close friends almost instantly. And he confirmed what I had always suspected real friendship is: consistent contact and support in everything—without being asked.
He does things for me and for us on his own initiative, and that goes both ways. He is our (or at least my) best friend.
Because of him, I’ve realized that I do have different levels of friendship. And that some other friendships are allowed to fade, as far as I’m concerned. I’m kind of the type of person who thinks: you either do it right, or you don’t do it at all.
A while ago, I asked a friend to answer a few questions for a book I was reading, and I never heard back from her. That same friend later messaged me asking how I was doing, we chatted for a bit, and then—suddenly—nothing again. I find it so difficult to bring something like that up, especially because she’s quite negative eight times out of ten.
Another friend asked a long time ago if we should go out for lunch together. I said, “Sure, sounds fun!”—but I never heard anything after that either. Am I supposed to remind her that she suggested lunch? Then once again, the effort comes from my side.
With this particular friend, I don’t feel very important to her. And in those situations, I can be pretty cold-blooded—I’ll just stop saying anything. And if maybe, someday, a message does come in, I’ll simply say: “Not interested.”
You should surround yourself with positive people. I agree with that completely. That’s why I ended a friendship with someone I partly grew up with and shared a lot of experiences with. She chose to stab me in the back, and since then I’ve become better at removing people from my life. Maybe I’ll tell that story another time.
That good friend of ours has simply shown me that it is possible. Without meaning to, he’s changed the way I look at other friendships. I don’t think I’ve ever actually thanked him for that… I think I’ll video call him tonight.
And if you, as a reader, have any tips on dealing with people and/or friendships, let me know! Thanks for reading 🩷
🇳🇱
Soms heb ik moeite met mensen… best vaak eigenlijk. Ik begrijp ze niet (goed).
Daarmee wil ik niet zeggen dat ik het allemaal goed doe maar… ik durf wel te zeggen dat ik een goed mens ben.
Ik haal vechtende mensen op straat uit elkaar en geef oudere mensen een lift in een storm… ik heb het gevoel dat er niet veel mensen zijn zoals ik, die gewoon het goede doen ofzo… die risico’s nemen om andere mensen te helpen.
Die vechtende jongens bijvoorbeeld die ik uit elkaar haalde… één of beide jongens hadden zich tegen mij kunnen keren… of dat oudere echtpaar hadden ook moordenaars kunnen zijn maar ja zo is alles gevaarlijk.
Het feit dat mensen eerder dingen gaan filmen dan dat ze ingrijpen kan ik echt Niet bij. Dat is gewoon echt absurd.
Met vriendschappen heb ik ook altijd veel vraagtekens… maar het is niet alsof je van tevoren een lijst maakt met iemand waarin staat wat vriendschap inhoudt. Hoewel ik steeds meer begin te denken dat dat wel makkelijk zou zijn. Dan weet je wat je kan verwachten en wat niet.
Een tijdje geleden zei ik nog dat ik bevriend met iemand ben, of niet, en dat ik geen vrienden heb op verschillende niveaus als het ware maar daar moet ik op terug komen.
Sommige vrienden spreek ik heel lang niet en dan ineens weer wel, ik weet dat die vrienden er voor me zouden zijn wanneer er een moeilijke tijd is maar diezelfde vrienden sturen geen verjaardagskaartje of iets in die trant.
Eind 2024 leerde mijn vriend en ik een aardige jongen kennen. We werden binnen no-time erg goed bevriend. En die jongen heeft mijn vermoeden bevestigd van wat echte vriendschap is. Goed contact en steun in alles, ongevraagd.
Uit zichzelf doet hij dingen voor mij en voor ons. En dat is wederzijds. Hij is onze (of in ieder geval mijn) beste vriend.
En door hem ben ik mij dus gaan beseffen dat ik wel vriendschap-niveaus heb. En dat sommige andere vriendschappen wat mij betreft best mogen verwateren ook… ik ben (een beetje) het type – je doet het goed of je doet het niet
Een poos geleden vroeg ik een vriendin om wat vragen te beantwoorden, voor een boek wat ik aan het lezen was, en ik heb nooit meer wat gehoord… diezelfde vriendin stuurde een berichtje met hoe het ging en we kletsten even maar ineens zei ze niets meer… ik vind het Zo lastig om dat dan aan te kaarten… vooral omdat ze 8 van de 10 keer ook best negatief is.
Een andere vriendin vroeg een behoorlijk lange tijd geleden of we samen gingen lunchen en ik zei ‘is goed, leuk!’ maar daar heb ik ook nooit meer wat van gehoord… moet ik dan die vriendin eraan herinneren dat zij had voorgesteld om te lunchen…? Dan komt het (weer) van mijn kant…
Bij deze specifieke vriendin heb ik het gevoel niet zo belangrijk te zijn voor haar. En dan kan ik best koelbloedig zijn en gewoon niets meer zeggen en zodra er ooit misschien een keer nog een berichtje komt dan zeg ik gewoon -Geen interesse-.
Je moet je omringen met positieve mensen. Daar ben ik het mee eens.
Zo heb ik een vriendschap verbroken met een vriendin waarmee ik een deels was opgegroeid en waarmee ik best veel had meegemaakt. Maar ze besloot een mes in mijn rug te steken en sindsdien kan ik wat beter mensen uit mijn leven zetten. Misschien vertel ik hier nog wel een keer over.
Die goede vriend van ons heeft mij gewoon laten zien dat het wel kan. Hij heeft onbewust mijn kijk veranderd op andere vriendschappen.
Volgens mij heb ik hem daar eigenlijk nooit voor bedankt… ik zal hem eens videobellen vanavond.
En mocht jij als lezer nog tips hebben voor omgang met mensen en/of vriendschappen, let me know!
Bedankt voor het lezen 🩷
Ik vind dat je dit mooi heb geschreven 🙂
Hopelijk vind de goede vriend dat ook!